Tsy hoe tsy miraharaha ny mihatra amin’ny olombelona Andriamanitra.
1 Ary niteny indray i Eliò ka nanao hoe:
2 «Moa ataonao ho rariny va,
ny milaza hoe: ‹Ny ahy no marina noho ny an’Andriamanitra?›
3 Fa hoy ianao: ‹Mampaninona ahy moa izay tsy fananako tsiny?
Inona no soa azoko mihoatra noho ny raha nanota aho?›
4 Indro fa hamaly anao aho,
ary miaraka amin’izany koa ireo sakaizanao.
5 Tazano irỳ lanitra ka jereo;
zahao ny rahona; avo noho ianao izy.
6 Raha manota ianao, faty antoka inona moa no mahazo azy,
raha mihamaro ny hadisoanao, mampaninona azy akory?
7 Raha marina ianao, manome inona azy amin’izany?
Inona no raisiny avy eo an-tananao?
8 Ny olona tahaka anao no hany voan’ny ratsy ataonao;
ny zanak’olombelonano hany soa amin’ny fahamarinanao.
9 Mitaraina noho ny mafy afitsoky ny mpampahory ireo tra-pahoriana,
midridridridry eo ambanin’ny tanan’ny mahery izy ireo.
10 Fa tsy misy manao hoe: ‹Aiza re Andriamanitra mpahary ahy,
izay mahatonga hira fifaliana amin’ny alina,
11 izay nanao antsika manan-tsaina noho ny biby eto an-tany,
sy hendry noho ny voromanidina?›
12 Amin’izay, izy mitaraina ka tsy henoina,
eo ambany famoretan’ny ratsy fanahy be avonavona.
13 Tsy mihaino izay teniteny foana Andriamanitra
tsy mijery izany ny Tsitoha.
14 Raha hoy ianao aminy: ‹Tsy mahita izay zava-miseho akory Ianao›,
dia efa mby eo anatrehany ny momba anao, ka andraso ny fitsaràny.
15 Saingy raha mbola tsy mamely ny fahatezerany
ka hoatra ny tsy mahalala ny fahadalany izy,
16 dia indro mety mandefa vava miteniteny foana i Jôba,
sy mitaria lava amin’ny lahateny tsy misy heviny.»